NAJWYŻSZY SZCZEBEL KULTURY

Reprezentatywne dla tego kierunku były studia Alfreda Vierkandta, prowadzące do ost­rego rozróżnienia „ludów natury” ‚ i „ludów kultury”, prace Hansa Freyera, ukazujące swoistą śtrukturę „ducha obiektywnego” jako rzeczywistości, w której żyją ludzie,oraz Teodora Litta, dla którego ludzką społeczność cechować miały swoiste właściwości duchowej wspólnoty,warunkujące empiryczne i utyli­tarne współistnienie.Kultura w tych rozważaniach ukazywana była jako najwyższy szczebel egzystencji ludz­kiej, wznoszący się ponad szczeblami życia podległego prawom biologicznym, psycholo­gicznym i socjologicznym. Nicolai Hartmann w swym głośnym dziele ustalił takie właśnie szczeble bytu, traktując rzeczywistość ducho­wą jako najwyższą i dowodząc, że chociaż jest ona w pewnej mierze zależna od wszystkich niższych szczebli bytu, ma jednak prawa włas­ne niewyprowadzalne z tych niższych szcze­bli.

Witaj na moim blogu o edukacji! Serwis poświęcony jest wiedzy i edukacji! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych popularnonaukowych artykułów. Prowadzenie bloga to moja pasja dlatego przykładam się do tego i każdy artykuł starannie opracowuje. Jeśli podobają Ci się treści jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania na fb i komentowania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)